در بهار زندگی احساس پیری می کنم

ای خدای آسمان بهتر تو میدانی که من بارها

 در راه او تا پای جان بنشسته ام.

خودمو به خنده می زنم خودمو به گریه می زنم   می خوام فراموشت کنم اما نمی شه

می خوام که از تو رد بشم می خوام که با تو بد بشم  اما دلم راضی نشد بی تو نمی شه

عکست همیشه روبروم زل می زنم به روبروم   حس می کنم کنارمی اما چه فایده

دلمو به دریا می زنم بیام بگم دوست دارم    تا می رسم به روبروت بازم  نمی شه

از دل تو رونده شدم مهمون ناخونده شدم   با این که نیستی حس خواستنت باهامه

حس می کنم  کنارتم زنده به انتظارتم    خودت که نیستی ولی خاطرت باهامه

دارم نابودی عشقمو میبینم ،  پیش چشمام داره آب میشه میمیره

دیگه دنیا برام غمگین و بی روحه ،  بدون تو دلم آروم نمیگیره

دارم میبینم از دست رفت عشقو ،  دارم مرگ شب و رویا رو میبینم

تو دستای تو بود نبض من و عشقم ، دارم دلتنگی فرداتو میبینم

میتونستی بمونی عاشقم باشی ، مثل من ، من همیشه عاشقت بودم

تو از بالا منو میدیدی اما من  ،  من از اعماق ریشه عاشقت بودم

دارم نابودی دنیامو میبینم ، آخه عشق منو رویای من بودی

دارم میلرزم از گریه ، از این ماتم ، نفهمیدی همه دنیای من بودی

من از پیمانه لبریزم ، دلا مستی کجا جویم

من از شب ها گریزانم ، دلا ذکر خدا گویم

من از درد فراق یار ز شعله آن چنان سوزم

که تنها عاشقان دانند خبر از حال و از روزم

خبر از حال و از روزم

ز سوز دل چنان گریم ، شود ابر سما حیران

ز سیل اشک چشمانم سپس در خود شود ویران

ز دل شرمنده ام اکنون عذابش دادم هر دم

بیابید مرهمی یاران که تا درمان کند دردم

و یا پیدا کنید او را که تا باز آورد جانم

که تنها او در این عالم بود درمان هر دردم

بود درمان هر دردم

کجایی ای مرا همدم ، کجایی مرهم دردم

من از عشق تو بیمارم ، بیا خاک رهت گردم

تویی سامان ، تویی درمان

تویی وصل ، تویی هجران

منم آشفته ی کویت ، بیا این قصه را پایان